W początkach XX wieku Goldmann

„W początkach XX wieku Goldmann wykazał metodami iniekcyjnymi obfity rozrost nieregularnie rozgałęziających się, małych nczyń krwionośnych na obrzeżu naciekającego nowotworu, co obrazowo określił mianem „niepokoju naczyniowego".
W pierwszych badaniach nad nowotworami przeszczepialnymi, Russel w 1908 roku, opisując obrzeże raka wskazał, że podścielisko rozwijającego się nowotworu ulega zmianom wstecznym przez pierwsze 34 dni, po czym między gniazda atypowych komórek wnikają wraz z tkanką łączną gospodarza liczne rozrastające się naczynia włośniczkowe z otoczenia guza. Zwrócił on też uwagę na odkładanie się włóknika na granicy guza i na jego rolę w formowaniu się nowych naczyń nowotworu.
W 1913 roku Woglom wyraził pogląd, że nowo uformowane rusztowanie (nowotworu) jest określone nie przez reagujące między sobą tkanki, ale przez pewne nieznane wpływy wywierane przez miąższowe komórki guza. Mogą one być w stanie zmusić tkanki każdego z nowych gospodarzy do zaopatrzenia w typowe dla niego podścielisko.
W 1927 roku Lewis, przeprowadzając badania nad przeszczepami nowotworów do skóry szczurów, stwierdził, że każdy z 5 badanych guzów ma unaczynienie swoiste, zależne od typu histologicznego. Odniósł on przy tym wrażenie, że rozwój nowotworu zdecydował“(4)