Czas szybko biegł

„Czas szybko biegł naprzód, sytuacja międzynarodowa wikłała się coraz bardziej, koncentracja armii niemieckich na pograniczu z Polską czyniła znaczne postępy, zachowanie się Niemców stawało się coraz bardziej zuchwałe i prowokacyjne, a ich prasa pełna była symptomatycznych napaści, inwektyw i pogróżek pod adresem Polski.
W tej atmosferze napiętego oczekiwania połowiczna bezczynność, na jaką byłem skazany, ciążyła mi w sposób nieznośny. Plany obrony na wschodzie zostały zgodnie z rozkazem zakończone i oddane. Z mego sztabu, po licznych mobilizacyjnych przesunięciach personalnych, pozostały tylko szczątki. Roboty fortyfikacyjne na Polesiu były zredukowane do skromnych czynności — konserwacji wybudowanych już obiektów lub zabezpieczenia rozpoczętych. Z załogi umocnień, po parokrotnym wydzieleniu specjalistów na rzecz frontu zachodniego, pozostały na miejscu resztki, wystarczające zaledwie do służby wartowniczej.
W tym stanie rzeczy wyszukując sobie pracy, czy też raczej jej pozorów, kazałem sztabowi, a w szczególności podpułkownikowi Wiśniowskiemu prowadzić in partibus infidelium stałą ewidencję sytuacji niemieckiej oraz referować mi codziennie zachodzące zmiany. Starania drogą służbową o stały przydział komunikatu wywiadowczego, wydawanego przez Oddział II, przedłużały się beznadziejnie. Oficerom moim odpowiadano, że naszym odcinkiem jest w dalszym ciągu „Polesie", a front zachodni należy do innych. Wreszcie podpułkownikowi Wiśniowskiemu udało się załatwić sprawę dzięki koleżeńskim stosunkom i w ten sposób, mniej więcej od połowy lipca, mogłem śledzić przebieg i postępy koncentracji niemieckiej. W pierwszych dniach sierpnia Wódz Naczelny wydał zarządzenie, rozkazujące inspektorom Wschodu ponowne podjęcie w ramach pokojowej siatki inspekcyjnej normalnych czynności w stosunku do tych jednostek, które po zmobilizowaniu zostały wysłane na zachód i przebywały w polu. Inspekcjonowanie miało dotyczyć jedynie spraw wyszkolenia.“(1)